DeKarbonizacja Przemysłu Stalowego: Wyzwania i Strategie Inwestycyjne
Wprowadzenie
Stal, będąca jednym z fundamentalnych budulców współczesnego społeczeństwa, jest wykorzystywana w wielu aspektach naszego życia codziennego jako jeden z najważniejszych materiałów inżynieryjnych i budowlanych. Sektor stalowy jest obecnie jednym z trzech największych producentów dwutlenku węgla. W rezultacie, producenci stali na całym świecie muszą zmagać się z wyzwaniem dekarbonizacji, aby zminimalizować swój ślad węglowy z ekonomicznego i środowiskowego punktu widzenia.
Przyjęcie Porozumienia Paryskiego przez 190 krajów w 2015 roku było znaczącym krokiem naprzód w międzynarodowej reakcji na problem zmian klimatycznych. Trzy główne źródła zanieczyszczeń, Chiny, Indie i Stany Zjednoczone, nie znalazły się wśród około 60 państw. Według raportu ONZ, kilka krajów, w tym Wielka Brytania i UE, zobowiązało się do osiągnięcia neutralności węglowej do 2050 roku (z wyjątkiem Polski). Ponadto, niektóre kraje obiecały dążyć do wcześniejszych terminów. Te porozumienia, traktowane jako całość, zwiększyły presję na wszystkie sektory przemysłu, aby dążyły do dekarbonizacji. W 2018 roku średnia ilość dwutlenku węgla uwalniana na tonę wyprodukowanej stali wynosiła 1,85 tony, czyli około 8% całkowitej światowej emisji. W rezultacie, producenci stali na całym świecie, szczególnie w Europie, muszą zmagać się z problemem związanym z dekarbonizacją.
W 2019 roku produkcja stali BF-BOF i stali EAF łącznie wyemitowała odpowiednio około 3,1 Gt i 0,5 Gt CO2. Piece EAF w Chinach i Indiach mają wysokie wskaźniki intensywności CO2, ponieważ wykorzystują znaczną część surówki lub rudy żelaza redukowanej bezpośrednio węglem (DRI) jako surowiec, a nie złom stalowy, co zwiększa emisję CO2 ze wszystkich pieców EAF na świecie.
W oparciu o całkowitą światową emisję GHG przedstawioną powyżej i 52 Gt CO2-e w 2019 roku (która obejmuje również emisje GHG inne niż CO2) opublikowaną w raporcie UN Emissions Gap Report 2020, globalny sektor stalowy jest odpowiedzialny za około 7% wszystkich emisji GHG. W oparciu o całkowitą emisję CO2 z sektora stalowego, jak pokazano powyżej, i 33 Gt CO2 w globalnej emisji CO2 opublikowanej przez IEA w 2019 roku, przemysł stalowy jest odpowiedzialny za 11% całkowitej globalnej emisji CO2. Należy zauważyć, że tylko Chiny i Stany Zjednoczone mają roczną emisję GHG wyższą niż globalny sektor stalowy.
Strategia inwestycyjna dla dekarbonizacji przemysłu stalowego
Instalacja urządzeń do wychwytywania dwutlenku węgla w istniejących fabrykach stali to jeden ze sposobów na dekarbonizację procesu wytwarzania stali. Umożliwi to producentom stali dalsze działanie swoich zakładów bez szkody dla środowiska. Projekty wychwytywania dwutlenku węgla w hutach stali są wciąż w fazie pilotażowej. Aby obniżyć cenę wychwytywania dwutlenku węgla do punktu, w którym można go wykorzystać jako rozwiązanie na dużą skalę, bez wątpienia potrzebne będą znacznie większe inwestycje.
W celu zbudowania 975 MW mocy produkcyjnej energii słonecznej i wiatrowej w Andhra Pradesh w Indiach, Greenko, wiodąca firma w kraju zajmująca się transformacją energetyczną, zawarła partnerstwo w marcu 2022 roku. Poprzez zintegrowanie projektu z hydroelektrownią szczytowo-pompową Greenko, celem jest obejście przerywanego charakteru energii słonecznej i wiatrowej oraz zapewnienie 250 MW ciągłej, odnawialnej energii dla AM/NS India, indyjskiego joint venture w zakresie produkcji stali z Nippon Steel.
Pierwszy znaczący projekt dekarbonizacji poza Europą został ogłoszony przez ArcelorMittal i rząd kanadyjski w lipcu 2021 roku i obejmował zainwestowanie 1,8 miliarda CAD w technologie dekarbonizacji w fabryce ArcelorMittal Dofasco.
Podsumowanie
Istnieje wiele przeszkód na drodze do zniwelowania luki między ambicjami a wdrażaniem. Skalowanie innowacyjnych technologii, inwestycje, konkurencyjność, zapewnienie równych warunków działania, tworzenie rynków dla stali z niemal zerową emisją, zabezpieczenie strategicznych nakładów i rozwiązywanie powiązanych problemów to tylko kilka przykładów. Dekarbonizacja stali to globalny problem, który wymaga globalnego rozwiązania. Współpraca między krajami oraz między interesariuszami publicznymi i komercyjnymi będzie niezbędna, aby przyspieszyć przejście na ścieżkę zerowej emisji netto. Społeczność ds. polityki stalowej OECD, która skupia rządy i biznes, jest gotowa wspierać proces wdrażania i promować synergię z już istniejącymi programami dekarbonizacji stali.
Autor: Divyansh Tiwari